Park kulturowy – kolejna forma ochrony obiektów zabytkowych

Inną formą ochrony zabytków jest utworzenie parku kulturowego. Wyróżniające się krajobrazowo tereny, na których znajdują się nieruchomości zabytkowe charakterystyczne dla danej miejscowej tradycji budowlanej i osadniczej, mogą w ten sposób zostać objęte ochroną. Decyzję o utworzeniu na danym terenie parku kulturowego podejmuje rada gminy na podstawie uchwały, po zasięgnięciu opinii wojewódzkiego konserwatora zabytków. Utworzonemu parkowi kulturowemu nadaje się nazwę i wyznacza się granice. Dla jego obszarów sporządza się obowiązkowo miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Rada gminy może również stworzyć specjalną jednostkę administracyjną, której zadaniem będzie zarządzanie chronionym obszarem.

Utworzony park kulturowy jest objęty specjalnymi sposobami ochrony opierającymi się o szczególne zakazy i ograniczenia określone w uchwale, dotyczące chronionego obszaru. Na terenie parku kulturowego Rada gminy może zakazać lub ograniczyć prowadzenie robót budowlanych oraz działalności przemysłowej, rolniczej, hodowlanej, handlowej czy też usługowej. Zakazy lub ograniczenia mogą dotyczyć zmiany sposobu korzystania z zabytków nieruchomych na terenie parku oraz umieszczania tablic, napisów, reklam i innych znaków nie związanych z ochroną parku kulturowego (z wyjątkiem znaków drogowych i znaków związanych z ochroną bezpieczeństwa i porządku publicznego).
Na obszarze parku kulturowego zabrania się lub ogranicza również składowanie lub magazynowanie odpadów.

Podobne wpisy:

1. Pomnik historii jako forma ochrony nieruchomości zabytkowych
2. Formy ochrony nieruchomości zabytkowych
3. Źródła finansowania ochrony zabytków nieruchomych wynikające z Ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami
4. Wpis do rejestru zabytków
5. Ochrona nieruchomości zabytkowych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego