Pojęcie i rodzaje nieruchomościami
Prawne 0 komentarzy
Definicja nieruchomości obowiązująca w Polsce wynika z Kodeksu cywilnego oraz innych, licznych przepisów prawnych. Nieruchomościami według art. 46 Kodeksu Cywilnego są „części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich budynków, jeśli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności”. Wynika stąd, że budynki lub ich części są nieruchomościami tylko wtedy gdy na mocy przepisów szczególnych stały się przedmiotem odrębnej własności. W przeciwnym wypadku są one częściami składowymi nieruchomości.
Polskie prawo wyróżnia trzy rodzaje nieruchomości: gruntowe, budynkowe i lokalowe.
Nieruchomości gruntowe
Artykuł 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami mówi, że przez nieruchomość gruntową „należy rozumieć grunt wraz z częściami składowymi, z wyłączeniem budynków i lokali, jeżeli stanowią odrębny przedmiot własności”. Nieruchomość gruntowa może więc być zabudowana i niezabudowana. W skład nieruchomości gruntowej mogą wchodzić budynki i inne urządzenia, jak również nasadzenia (drzewa i inne rośliny od chwili zasadzenia lub zasiania). Aby uznać budynki i inne urządzenia za części składowe nieruchomości, muszą one spełniać określone warunki. Przed wszystkim muszą być trwale związane z gruntem. Oznacza to niemożność ich odłączenia bez uszkodzenia lub istotnej zmiany całości albo przedmiotu odłączonego. Do gruntu należy również przestrzeń nad i pod jego powierzchnią. Granice nieruchomości są określone przez społeczno-gospodarcze przeznaczenie gruntu. Problem tych granic został również uregulowany przepisami prawa: wodnego, górniczego i lotniczego.
Nieruchomości budynkowe
Są to budynki i inne urządzenia trwale z gruntem związane; są one częściami składowymi gruntu i jako takie nie powinny być przedmiotem odrębnej własności i innych praw rzeczowych. Przepisy szczególne przewidują wyjątki od tej zasady i stanowią, że pewne rodzaje budynków trwale związanych z gruntem lub ich części mogą być odrębnym od gruntu przedmiotem własności. Budynek uważany jest za obiekt trwale związany z gruntem, jeżeli nie może być od niego odłączony, bez naruszenia konstrukcji. W myśl art. 235 Kodeksu cywilnego „budynki i inne urządzenia wniesione na gruncie Skarbu Państwa lub gruncie należącym do gmin bądź ich związków przez wieczystego użytkownika stanowią jego własność. To samo tyczy się budynków i innych urządzeń, które wieczysty użytkownik nabył zgodnie z właściwymi przepisami przy zawarciu umowy o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste.” Oddzielenie budynku od gruntu następuje m.in. także w sytuacji oddania w użytkowanie wieczyste gruntu zabudowanego, gdyż następuje ono z jednoczesną sprzedażą na własność położonego na tym gruncie budynku.
Nieruchomości lokalowe
Według ustawy o własności lokali z dnia 24 czerwca 1994 roku samodzielnym lokalem mieszkalnym jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Przepis ten stosuje się odpowiednio również do samodzielnych lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne. Odrębna własność lokalu powstaje w wyniku podpisania aktu notarialnego i wpisu do księgi wieczystej, założonej dla tego lokalu.
Podobne wpisy:
Dodaj komentarz
Reklama
